In mijn praktijk ontmoet ik vrouwen die veel dragen. Die sterk geworden zijn. Maar diep van binnen verlangen naar rust, zachtheid en ruimte om echt te voelen.

We leven in een maatschappij van ‘schouders eronder en door’ en ‘niet lullen maar poetsen’. En dat hou je best een poosje vol. Totdat er ‘iets’ gebeurd in je leven wat je volledig uit het veld slaat. De voeten worden onder je vandaan geschopt. Ineens staat de wereld stil. Een overlijden, een diagnose, gezondheidsproblemen, mantelzorg waarbij je over grenzen gaat en misschien niet eens meer je eigen grenzen kent. Het verlies van baan, een heftige gebeurtenis op je werk of een opstapeling van kleinere gebeurtenissen.

Je lijf stagneert, het fluistert al een poosje. Beetje hoofdpijn, last van je rug, stijve nek, vermoeide benen. Jij denkt dat je nog wel even door kan gaan. Pijnstiller, vanavond vroeg erin en morgen weer door. Je merkt ergens wel dat je steeds minder energie krijgt, maar stoppen is geen optie, want wat gebeurt er dan?

Zolang jij niet luistert gaat je lijf steeds harder schreeuwen, signalen afgeven om jou in te laten zien dat het anders mag. Ruimte maken voor jezelf. Ruimte en rust. Voelen wat er afspeelt in je lijf.

Zodra jij stopt met doordenderen dan komt het. Het overvalt je, het verdriet, de pijn en de onrust. Het proces van voelen start hier, waar jij letterlijk tot stilstand komt. Of door het leven tot stilstand wordt gebracht.

Overgave, zijn met dat wat is. Je wereld op zijn kop. Hoe moet je in godsnaam verder? Of hoe hoe neem je in godsnaam afscheid?

Met zachtheid, verstilling en vertraging sta ik je bij. Ik blijf naast je staan in deze periode van je leven. Je mag even achterover leunen en tijd nemen voor jezelf. Met lichaamsgerichte begeleiding, aanraking en massage mag jij gaan voelen. Voelen wat zich aandient in je lijf.

Met schrijven breng je jezelf terug naar je eigen kern. Schrijf jij je vrij, ontdek je inzichten en voel je steeds meer ruimte in je lijf en je hoofd.


‘Soms zijn woorden niet te vinden en is aanraken voldoende om dat te voelen wat niet uitgesproken wordt maar wel aangeraakt mag.’.