Dit ben ik
Frouk Jeske, vernoemd naar beide beppes. De ene heette Frouk en de andere Jetske, die twee namen samengevoegd werd Frouk Jeske. Twee losse namen, zonder streepje, met hoofdletters. Hoe vaak ik het in mijn leven al heb gespeld of uitgelegd? Als kind vond ik dat best lastig, en nog steeds weet ik dat mensen vaak niet horen hoe ik heet als ik de telefoon opneem of me ergens voorstel. Maar dat is wel wie ik ben, niet een deel van mijn naam, maar helemaal. Dat wat betreft mijn naam. Mijn naam is mijn bedrijf, ik ben mijn bedrijf.
Een gevoelig meisje, wat soms niet goed wist wat ze met al die gevoelens moest als kind. En als volwassene soms ook niet. Door schade en schande wordt men wijs zei mijn stage begeleider ooit. En zo leerde ik in mijn leven heel wat levenslessen.
Levenslessen die gaan over liefde voor jezelf. Misschien is dat wel het grootste thema in mijn leven. Lief zijn voor jezelf.
Er zijn verschillende momenten in mijn leven dat ik over mijn grenzen liet gaan, ik had geen idee hoe ik deze aan moest geven. Wist het vaak achteraf gezien wel, maar op het moment lukte het niet. Durfde de stem in mij geen geluid te geven. Daarna drukte ik de ‘bal onder water’. Niet voelen, schouders eronder en doorgaan. Want dat deed mijn omgeving ook.
Totdat je door het leven stil wordt gezet. Bij mij was dit een burn out. Van de ene op de andere dag was ik volledig uit het veld geslagen. Waar ik het weekend daarvoor nog 25 km had gewandeld met mijn zus, kon ik die maandag daarna nauwelijks meer iets. Nog steeds dacht ik dat ik er met een paar dagen wel weer zou zijn, dacht de huisarts en mijn werkgever daar anders over. Ik werd gedwongen om in de rust te gaan en uiteindelijk keuzes te maken.
Deze periode heeft een grote indruk gemaakt. Als ik kijk naar de periode daarvoor, snap ik het volledig dat het is gebeurd. Ik kon er zijn voor iedereen, behalve voor mezelf. Ik kwam op de tweede plek, de ander maakte ik belangrijker. Ergens voelt dat natuurlijk ook fijn, dat je gewaardeerd wordt, dat je ertoe doet. Alleen werkt het niet als je die bevestiging van de buitenwereld nodig hebt. Ik had mezelf te waarderen, de lat minder hoog te leggen, minder streng zijn voor mezelf en zo kan ik nog wel even doorgaan 🙂
Een periode waar ik veel heb geleerd, zoals het leven één grote leerschool is, nog steeds. Want mijn valkuil blijft mijn valkuil. En is ook tevens mijn kracht. Er voor andere willen zijn, naast dat ik er nu ook voor mezelf kan zijn.
Gedurende de tijd dat ik hier nu op aarde ben, ben ik door schade en schande wijs geworden. Soms harde en pijnlijke leermomenten.
Waar ik me meer en meer bewust van ben geworden door ervaring, trainingen, workshops en opleidingen is hoe belangrijk ons lijf is. Ons lijf begint te fluisteren en als je niet luistert gaat het schreeuwen. Luister je dan nog niet, dan wordt je uitgeschakeld, zoals bij mij de burnout. Ik moest wel in de rust, ik had geen keuze meer.
Jarenlang heb ik gewerkt als verpleegkundige, met name in de thuiszorg. Dat stuk carriére heb ik volledig los gelaten. Het is een periode die ik achter me laat. De druk in de zorg is hoog en niet meer aan mij besteed.
Ik wil er zijn voor mensen. In perioden van rouw en verlies, in de laatste levensfase en ook gewoon als iemand het nodig heeft. Want iedereen heeft het nodig om weer te kunnen voelen, om in je lijf te zakken en daar te mogen zijn. Vanuit rust en ontspanning. En soms heb je daar iemand anders voor nodig en mijn handen nodigen je graag uit in mijn praktijk.
‘Soms zijn woorden niet te vinden en is aanraken
voldoende om dat te voelen wat niet uitgesproken
wordt maar wel aangeraakt mag’.